หลายคนบอกว่าระยะทางที่ห่างไกล
อาจจะทำให้ระยะระหว่างหัวใจของคนสองคนที่รักกันต้องห่างกันตามไปด้วย
แต่สำหรับในความรู้สึกของฉันแล้ว...กลับมองตรงกันข้าม
ระยะทางยิ่งห่างไกลเพียงใด....
มันกลับยิ่งทำให้เรารู้ว่าหัวใจของคนสองคนมีความผูกพันและรักกันมากแค่ไหน...
คำว่า "รัก" และ "คิดถึง"
มันมีคุณค่าและยิ่งใหญ่เพียงใดเมื่อมันออกมาจากใจของคนรักที่ต้องที่ห่างไกลกัน...
ความรักที่แน่แท้จากหัวใจที่มั่นคง
จะสร้างสายใยเส้นบางๆ ที่มองไม่เห็นแต่ทว่าแข็งแกร่ง
เชื่อมโยงความรู้สึกในหัวใจของคนสองคนให้ส่งถึงกันได้เสมอ...
ความรู้สึกที่มีในใจและตรงกับอาการของตัวเองที่ทำอยู่บ่อยๆ เวลาที่รู้สึกว่าเหงา
"เงยหน้ามองดูบนท้องฟ้า
....ถามฟ้าถึงใครคนนั้น...
คนที่มีหัวใจอีกครึ่งนึงของเรานั้น...เขาอยู่ที่ไหน?"
แต่ฟ้าก็ไม่เคยตอบ...
ถ้าบนท้องฟ้าจะยังคงพอมีที่ว่างอยู่บ้าง...
ฉันก็อยากจะเป็นเพียงเศษสี้ยวเล็กๆที่หลบซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่งของจักรวาล
อยากเป็นแรงใจให้ดาวดวงนั้นกระพริบแสงอย่างสดใสได้ในทุกๆวัน
ไม่ได้ต้องการอะไรมากเกินไปกว่าขอส่งความห่วงใยไปให้กับดวงดาวอย่างเงียบๆ
ขอให้ได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆที่หวานละไมจากดวงดาวของหัวใจ
แค่นั้น...
ความเหนื่อยล้าที่เคยมีมาตลอดทั้งวันของฉัน...ก็จะมลายหายไป...
"ช่วยอยู่เป็นดาวของใจนานๆได้ไหม.."
การะบุหนิง
อยากขอบคุณสำหรับหลายๆข้อความที่แวะเวียนเข้ามาฝากความคิดถึงและห่วงใยในช่วงที่ไม่อยู่ เพราะไม่ว่าใครจะรู้หรือไม่ก็ตาม...ว่าหายไปด้วยเหตุผลอะไร แต่กำลังใจที่ทุกคนมอบให้มา...มันก็เป็นเหมือนพลังและแรงใจที่ช่วยทำให้คนคนนี้รู้สึกดีขึ้นมากๆ...ขอบคุณนะคะ
